Categories
Hersenspinsels uit het leven van een (soms nogal saaie) Mutant

Gelukszoekers. Wat je zegt ben je zelf.

Gelukszoekers hebben hier niets te zoeken, gelukszoekers moeten wegblijven, zij horen hier niet, zij komen om te profiteren van ons systeem, zorgen er voor dat onze ‘eigen’ mensen minder hebben.
Is het om te lachen of te janken dat diezelfde mensen die hun ‘eigen volk’ met zoveel verve verdedigen, verder niet op of om kijken als dat ‘eigen volk’ het moeilijk heeft? Dat ze het niet nalaten om dan omlaag te trappen naar ‘de profiteurs’ die het zijn?

Grappig is het in ieder geval dat anderen veroordeeld worden over het zoeken van geluk. Is dat niet gewoon wat iedereen wil? Gelukkig zijn?

Hoeveel zelfhulpboeken zijn er de afgelopen jaren geschreven, hoeveel mensen SMIJTEN met liefde hun geld over de balk voor een boek dat de sleutel tot gelukkig zijn biedt. (Ter info: de énigen die daar gelukkig van worden zijn zij die het geld binnen harken. “Geld maakt niet gelukkig”, misschien, maar het maakt het ongelukkig zijn wel een stuk draaglijker. Oh, en als het niet lukt: dat is altijd je eigen schuld, want je doet niet goed genoeg je best.)

En hoeveel mensen worden uiteindelijk doodongelukkig in hun dwangmatig streven naar geluk (of dat waarvan zij denken/hun verteld wordt wat geluk is)? De eeuwige zoektocht. En er is altijd wel iets anders dat je wil of nodig hebt. Of dan blijkt dat je relatie toch niet perfect genoeg is en je gaat op zoek naar die ware die niet snurkt (niet dat het niet goed is dat mensen tegenwoordig meer mogelijkheden hebben om afscheid te kunnen nemen van een partner die niet goed voor hen is. Ik vind het niet gek dat er meer mensen uit elkaar gaan, vroeger hadden veel mensen gewoon geen keuze, tenzij het extreem uit de hand liep en zelfs dan was het een martelgang). Mensen maken bucket lists, lijsten vol met vaak vergezochte, extreme, EPISCHE dingen die ze willen zien of meemaken, zodat ze kunnen sterven als Mens Zonder Spijt. We zoeken betere, mooiere, fijnere woningen, liefst in een omgeving die we tof vinden, al dan niet in de buurt van ons werk of mensen die belangrijk voor ons zijn. We laten ons opereren omdat we niet gelukkig/tevreden zijn met hoe we er uit zien. We spelen mee met loterijen. We sporen onze kinderen aan in dingen die we zelf gemist hebben (tot vervelens toe, willen heeft er niets meer mee te maken, ze zúllen!).

Er worden tijdschriften verkocht die naar geluk vernoemd zijn. Tijdschriften waarvan het ene artikel schrijft over los durven laten van de druk van verlangen en het volgende artikel spreekt over dat hevig verlangen iets is wat je kan helpen. Er worden tijdschriften verkocht met 1001 tips over hoe jouw leven nog leuker kan zijn met al die geweldige spulletjes en tegelijkertijd vliegen de boeken over ontspullen over de toonbank en lezen we dat ‘hebben’ niet gelukkig maakt.

Het is één grote zoektocht. Voor iedereen.

De psychiatrie zit vol met mensen die hun rechterarm (of toch die waarmee ze schrijven) zouden geven om gelukkig te zijn, wat zeg ik, tevredenheid zou al genoeg zijn! Ik ken ze, ik was zelf ooit zo iemand.

En wij hebben het léf het woord gelukszoeker als scheldwoord te gebruiken voor mensen die op zoek zijn naar een beter leven? Zelfs als ze niet zouden vluchten voor ellende en geweld, waarom is het zo vreemd dat zij op zoek zijn naar een beter leven voor henzelf en hun familie? Wat zou je zelf doen? Wat dóe je eigenlijk op dit moment zelf?

In het streven naar geluk heb ik maar één tip: Verlangen naar gelukkig zijn, heeft nog niemand gelukkig gemaakt. Een manier vinden om tevreden te zijn met wat je hebt wel.

Wat niet wil zeggen dat we anderen hun zoektocht moeten ontzeggen.

Grappig is wel dat we het anderen verwijten.

Hi-la-risch.

PS: Wel voor de lol: https://www.youtube.com/watch?v=G45M1eO_yGc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *